*****عبوديّت و بندگي

قرآن كريم، هدف غايي از خلقت انسان را عبوديّت بيان مي كند ( وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ ) سوره ذاریات (51)،اين يك اصل اساسی در تربيت است كه بايد بنا را بر پرورش انساني به تمام معنا عبد و مطيع خداوند گذاشت.امام حسين عليه السلام مظهر اتمّ و اكمل ادب توحيدي و اخلاقي و عرفاني است؛ چه اينكه در برابر خداي متعال عرضه مي دارد: ماذا وجد من فقدك و ما الذي فقد من وجدك.حسين بن علي به ما آموخت كه راه رسيدن به بندگي چيست. انسان آنگاه به حقيقت، عبدالله است كه عندالله است.

وقتي روز نهم ذيحجه بود

و من و تو با هم دعاي عرفه را با معرفت خوانديم

و با گوهر اشك از خدا خواستيم به ما معرفت بدهد

به ما شعور و شور حسيني بدهد

حالا ثمره ي اين معرفت، جمع شدن قلب هاي عاشق حسين در تمام دنياست

بعد جاري شدن سيلي در ايام اربعين از زن و مرد، پير و جوان

كه به عشق حرم حسين پياده روي مي كنند و بزرگ مي شوند

اينان تربيت شدگان مكتب حسين هستند

كه در پاي كلاس درس عاشقي

نمره بيست گرفته اند

لبيك يا حسين

*****کرامت و بزرگواری در عفو
استاد جوادي آملي در شرح این فراز از دعا که امام خدای سبحان را توصیف می کند: «وَ أَکْرَمُ مَنْ عَفَا»، به تشریح کرامت و بزرگواری خداوند در عفو و بخشش انسان ها پرداخته اند. چون عفو و گذشت انسان ها مراتب مختلفی دارد؛ بعضی پس از مدتی اعتذار و التماس می بخشند، برخی در برابر دریافت دیه و جریمه می بخشند و… و کریم ترین بخشنده ها بدون هیچ توقعی می بخشند، اما ناخودآگاه نشانه های انتقام در گفتار یا کردارشان ظهور می کند و در مقابل انسان بخشوده شده، احساس خجلت زدگی می کند. و هر چه بخشش بیشتر و کریمانه تر باشد، حس شرمندگی انسان بیشتر می شود. هیچ کریمی انفعال درونی انسان را که عذاب دردناکی است، نمی تواند برطرف کند. خدای سبحان تنها بخشنده ای است که نه تنها زشتی ها را می پوشاند و زیبایی ها را آشکار می سازد، بلکه بر صفحه نفس و ذهن انسان سلطه دارد و گناه انسان را از یاد او می برد و با عفو خویش شرمساری درونی انسان را می تواند با فراموشاندن نابود سازد. لذا در بهشت هیچگونه خجلت زدگی نیست.

میقات حج - زمستان 1381، شماره 42 - نیم نگاهی به:«شرح فرازهایی از دعای عرفه، برگرفته از سايت حوزه نت